W projektach kształcenia zawodowego z Funduszy Europejskich sprzęt nie jest celem. Wytyczne dla projektów finansowanych z EFS+ mówią, że zakup sprzętu „nie stanowi jedynego lub głównego celu projektu, wynika bezpośrednio ze zdiagnozowanych potrzeb i jest niezbędny do osiągnięcia celu projektu”. Uzasadnienie symulatora musi więc odpowiedzieć na cztery pytania: skąd wiadomo, że jest potrzebny, do czego w nauczaniu służy, kto potwierdza potrzebę i co dzięki niemu da się wykazać.
1. Diagnoza: czego szkoła nie ma
W części naborów diagnoza jest kryterium dostępu, czyli jej brak oznacza odrzucenie wniosku. Przygotowuje ją szkoła, zatwierdza organ prowadzący. W zakresie wyposażenia powinna zawierać spis posiadanego sprzętu z oceną stanu technicznego.
Dla symulatora diagnoza powinna nazwać lukę w konkretnych czynnościach, nie w sprzęcie. Przykład:
Szkoła nie ma wózka jezdniowego ani placu manewrowego. Uczniowie klas o profilu technik logistyk poznają obsługę środków transportu wewnętrznego wyłącznie teoretycznie. Pierwszy kontakt z wózkiem mają na praktykach, w liczbie godzin zależnej od pracodawcy.
2. Podstawa programowa: do czego to służy
Wniosek musi wskazać, jaka pracownia i dla jakiego kierunku. Wyposażenie zgodne z podstawą programową przechodzi bez dyskusji, sprzęt ponad podstawę wymaga uzasadnienia.
Tu zawody różnią się wyraźnie:
| Obszar | Co mówi podstawa programowa z 2019 r. |
|---|---|
| Transport drogowy | Wymienia stanowisko ucznia z „oprogramowaniem symulującym technikę jazdy” |
| Porty i terminale | Wymienia „modele” wózków, suwnic, żurawi i pojazdów do przenoszenia kontenerów |
| Logistyka i magazyn | Nie wymienia wózka ani symulatora w wyposażeniu pracowni |
W logistyce zaczepieniem są więc efekty kształcenia, nie lista wyposażenia. W kwalifikacji SPL.01 uczeń „stosuje urządzenia transportu bliskiego do przemieszczania zapasów w magazynie”. Uzasadnienie powinno przywołać ten efekt i wskazać, że bez stanowiska do ćwiczeń szkoła realizuje go tylko opisowo:
Symulator wózka widłowego umożliwi realizację efektu kształcenia z jednostki SPL.01.4 w formie ćwiczeń praktycznych dla każdego ucznia, w sali szkolnej, bez dostępu do magazynu i bez ryzyka dla uczniów.
3. Pracodawcy: kto potwierdza potrzebę
Diagnoza w zakresie wyposażenia powinna zawierać rekomendacje otoczenia społeczno-gospodarczego. W praktyce jest to zwykle pismo od firmy, która przyjmuje uczniów na praktyki albo zatrudnia absolwentów. Dobre pismo mówi o umiejętności, nie o urządzeniu: praktykanci przychodzą bez nawyków bezpiecznej pracy w strefie ruchu wózków i wymagają wielu godzin wdrożenia. O takie pismo warto poprosić przed naborem, a nie w tygodniu składania wniosku.
4. Wskaźnik: co da się wykazać
W projektach EFS+ mierzy się uczniów i szkoły, nie urządzenia. Typowe wskaźniki to liczba uczniów objętych wsparciem i liczba szkół objętych wsparciem, a wskaźnikiem rezultatu jest liczba uczniów, którzy nabyli kwalifikacje po opuszczeniu programu.
Symulator pracuje na te wskaźniki tylko wtedy, gdy wniosek opisuje zajęcia, a nie zakup. Trzy rzeczy, które warto wpisać:
- Liczba uczniów i godzin. Ile klas, ile grup, ile godzin ćwiczeń na ucznia w roku szkolnym.
- Program ćwiczeń. Lista scenariuszy od podstaw do sytuacji trudnych, przypisana do efektów kształcenia.
- Sposób potwierdzenia umiejętności. Kryteria zaliczenia i karta wyniku z każdego ćwiczenia, którą nauczyciel dołącza do dokumentacji.
Jak wpisać symulator do budżetu jako element pracowni, opisujemy w tekście Pracownia logistyczna z Funduszy Europejskich.
Budżet: skład zestawu i wyceny
Pozycję „symulator” trzeba rozpisać na elementy: stanowisko, oprogramowanie z licencją, stanowisko nauczyciela, dostawa z montażem, instruktaż. W części naborów instytucja może zażądać co najmniej trzech ofert rynkowych na potwierdzenie kwoty, więc wyceny warto zebrać na ten sam opis funkcjonalny. Jak to zrobić, żeby dało się je porównać, piszemy w artykule Jak oszacować wartość zamówienia na symulator.
Czego unikać
- Uzasadnienia przez nowoczesność. „Innowacyjny sprzęt” nie jest potrzebą. Potrzebą jest czynność, której uczeń dziś nie ćwiczy.
- Opisu jednego produktu. Nazwa handlowa we wniosku utrudnia potem postępowanie. Opisuj funkcje.
- Obietnic ponad to, co symulator daje. Nie zastępuje egzaminu ani uprawnień. Przygotowuje do nich.
Najczęstsze pytania
Czy zakup symulatora może być głównym celem projektu?
Nie. W projektach EFS+ zakup sprzętu nie może być jedynym ani głównym celem. Musi wynikać z diagnozy i być niezbędny do osiągnięcia celu projektu.
Co zrobić, gdy podstawa programowa nie wymienia symulatora?
Przywołać efekt kształcenia, którego szkoła bez stanowiska nie może ćwiczyć praktycznie, na przykład stosowanie urządzeń transportu bliskiego w kwalifikacji SPL.01.
Jakie wskaźniki dotyczą pracowni z symulatorem?
W projektach EFS+ mierzy się uczniów i szkoły objęte wsparciem, a wskaźnikiem rezultatu jest liczba uczniów, którzy nabyli kwalifikacje.
Jak możemy pomóc
Nie piszemy wniosków i nie gwarantujemy przyznania środków. Przygotowujemy materiał, który wnioskodawca wkleja do swoich dokumentów: opis stanowiska i programu ćwiczeń, powiązanie scenariuszy z efektami kształcenia oraz wycenę do rozeznania rynku. Zestaw dla konkretnego zawodu składa konfigurator pracowni.
Źródła
- Regulaminy naborów w programach regionalnych Fundusze Europejskie 2021–2027 dla kształcenia zawodowego.
- Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z 16 maja 2019 r. w sprawie podstaw programowych kształcenia w zawodach szkolnictwa branżowego.
Wymagania różnią się między naborami, więc przed pisaniem wniosku sprawdź regulamin swojego.
